Dis tog interessant dat mense geneig is om kommunikasie dadelik met woorde te assosieer, maar ons kommunikeer dikwels in die alledaagse lewe sonder om woorde te gebruik. Ons beduie met die hande of knik die kop. ’n Mens kan egter ook met stilte kommunikeer. ’n Man en ’n meisie sal byvoorbeeld net hande vashou, mekaar in stilte aankyk en mekaar se teenwoordigheid geniet.

Presies dieselfde geld ook vir ons kommunikasie met God. Ons kan met woorde bid, maar ons kan ook net stil wees en mediteer oor die dinge van God.

Die eerste Christene het baie waarde aan meditasie geheg. Dit het veral in die geloofsbelewenisse van mans en vroue in die kloosters ’n groot rol ge-speel.

Die antieke teoloë het talle Bybelverse aangehaal op grond waarvan hulle geglo het dat meditasie ’n belangrike deel van hulle lewe moet wees. Sagaria 2:13 sê: Wees stil voor die Here, al wat leef! In Psalm 63:7-8 sê die digter: As ek aan U dink op my bed, oor u peins in die nag, dan weet ek: U is vir my ’n hulp.

Kolossense 3:2 sê: Rig julle gedagtes op die dinge wat daarbo is, nie op die dinge wat op die aarde is nie.

In Filippense 4:8 skryf Paulus en Timoteus vir die gemeente: Verder, broers, alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat reg is, alles wat rein is, alles wat mooi is ... alles wat prysenswaardig is – watter deug of lofwaardige saak daar ook mag wees – daarop moet julle julle gedagtes rig.

Vir die eerste Christene het meditasie nie slegs behels dat hulle oor die dinge van die Heer peins nie, maar hulle het ook dele van die Skrif oor en oor vir hulleself opgesê ten einde dit op so ’n wyse deel van hulle lewe te maak (vgl. Jos. 1:8; Ps. 1:2).

Meditasie was dus reg van die begin af ’n wesenlike deel van die Christene se geestelike oefeninge.

Die moderne Christen kan gerus weer die waarde van meditasie in ’n gejaagde wêreld ontdek.