Carla* (19) het net haar tienerjare betree toe sy vir die eerste keer bewus geraak het van haar lyf, “en dat dit nie perfek is nie.” Prentjies van maer modelle, en die feit dat sy nie deel van die “in”-groep op skool was nie, het haar gevoelens van ontoereikenheid net vererger. Sy was glad nie oorgewig nie, maar het tog ’n vriendin se raad gevolg en op ’n diëet gegaan.

“Sekere kossoorte soos botter en kaas het taboe geword. Ek het ook die hoeveelheid kos wat “toelaatbaar” was per dag, streng beheer.” Sy het gou gewig begin verloor en komplimente gekry. Maar haar denkwyse oor kos was klaar vasgelê – elke kilogram wat sy verloor het was ’n oorwinning; elke kilogram wat sy sou optel, ’n mislukkig. 

Carla (wat 1.6m lank is) het op ’n stadium net 35kg geweeg. Sy het ’n obsessie met oefening gehad “Anorexia het my identiteit geword. Ek het gedink ek was in beheer, maar eintlik het dit mý beheer.” Haar lang periodes sonder kos is opgevolg deur ooreetsessies. “Ek kon my ooretery naderhand nie meer beheer nie –  en dís ’n anoreksielyer se gróótste vrees.”

Uit desperaatheid het sy’n oordosis pille gedrink, “wat my siek gemaak het, maar gelukkig nie dood nie. Dit het my tot die werklikheid teruggeruk. Ek het besef ek wíl nog lewe.”

Sy het besluit om professionele hulp gekry, en alhoewel sy nog maar in die begin stadium van haar pad na herstel is, is haar kop dié keer reg. “Ek het geleer dat jy soms kwaad, gefrustreerd en “buite beheer” mag voel. Jy hoef dit egter nie op hierdie manier te hanteer nie. 

“Ek besef ek sal die res van my lewe teen dié siekte moet veg, maar ten minste wéét ek wat ek wil hê. Ek wil lewe - en dié besluit verruil ek vir niks in die wêreld nie.”

* Skuilnaam gebruik